Terug naar het Beloofde Land?

De economische malaise van Griekenland heeft bar weinig effect op mij. Na het pensioen van de vorige baas waren mijn kansen om hier nog projecten te krijgen extreem minimaal, omdat de nieuwe baas liever zijn eigen studenten inzet. Dus kreeg ik toch al niks. Ontslagen en kortingen deren mij dus niet. Ook hier weer, ieder nadeel heeft zijn voordeel!
Alleen de eerste twee jaar had ik behoorlijke contracten met een riant salaris van ruim duizend euro, maar dat werd in de loop der jaren minder en minder, en de gaten tussen de opeenvolgende contracten langer en langer. M'n laatste contract eindigde zo'n anderhalf jaar geleden met 600 euro per maand. Ach, dat is zo'n druppel op de gloeiende plaat met een huur van 380 exclusief water en electriciteit dat het uitblijven van een nieuw contract niet bijzonder pijnlijk was. Geeft gelijk ook meer tijd en vrijheid om eens echt aan het schrijven te gaan, want die contracten hielden meestal rennen voor de baas in en tijd verkwisten aan onzinnigheden.
Vanwege de gestaag dalende inkomsten en de wens van Carmen om naar Nederland te gaan en de grote twijfel over Anna's toekomstmogelijkheden in Griekenland heb ik de laatste vier jaar al geregeld gesolliciteerd. Maar helaas, men wil mij in Nederland niet, en dat is ook niet zo gek. Iemand met een cv zonder lijnrecht pad, zonder toppublicaties en al boven de 45 heeft nu eenmaal verdraaid weinig kansen, zeker als die iemand zich gaat storten op excentrieke vakgebieden als de paleontologie!
Afgelopen februari kwam er weer een kans voorbij. Een project voor ongeveer acht maanden in NCB Naturalis, Leiden. Na bijna twee maanden kwam er een telefoontje van de directeur. Hij stelde een paar vragen, want er waren wat problemen gerezen. Ze gaan nog verder denken en vergaderen over mijn voorstel, en ik hoor er nog van. Jammer dat het allemaal zo lang moet duren! Ik wil wel binnen een maand uitsluitsel hebben, want als we deze zomer gaan verhuizen, dan moeten we met Anna naar Nederland om een school uit te kiezen. Dat zal niet zo heel makkelijk gaan, haar aansluiting is minimaal. Pas dan kunnen we woonruimte gaan zoeken in die buurt. Ook dat zal niet zo makkelijk gaan. Er zal ook geld mee gemoeid zijn, een verhuizing is nooit gratis. Nu laten we alle meubels en een groot deel van de spullen gewoon hier in Athene achter, hoor, want het is maar voor zoiets als acht maanden, en daarna is het toch weer herbezinnen. Bovendien gaat George's baan gewoon door.
Braaf wachten dus en duimen maar!

ENOIKIAZATAI KAI ΠOLEITAI

Het gaat slecht met Griekenland. In de zomer zag je her en der affiches met ENOIKIAZETAI (=te huur) en/of ΠOLEITAI (=te koop) op ramen en deuren verschijnen. Aan het eind van de zomer zo ongeveer op een derde van de bedrijfsruimten en, ruwe schatting, een kwart van de woonruimten. Bij bosjes vielen de kleine winkeltjes en mini-bedrijfjes. Die passen niet meer in het beeld van de Vooruitgang. Ze verkopen of doen maar één of twee dingen, zitten altijd daar, ook in het weekend en 's avonds (maar niet 's middags). Ze wonen daar feitelijk, en vaak lift een hele familie mee op dat 'bedrijfje', waarvan je je kunt afvragen hoe dat nou werkt. Waar leven die mensen van?
De Grieken van mijn leeftijd en jonger die ik ken, wonen allemaal voor niets. Ouders geven standaard een woonruimte, vaak een heel huis, vooral op de eilanden, aan hun kinderen. Als ze trouwen, wordt er vaak bovendien nog een woonruimte voor het pasgetrouwde stel geregeld en maandelijks betaald. Daarom hebben velen drie woonruimtes, waarvan ze er een in de verhuur gooien en een ofwel als vakantiehuis aanhouden of ook in de verhuur doen. De huur gaat overigens niet altijd naar die in mijn ogen nogal verwende generatie, soms gaat die dan weer naar de ouders (vruchtgebruik zolang ze leven). Maar je begrijpt dat als je gratis woont, en je familie-inkomsten komen uit huur, dat je dan best zo'n totaal niet-lopend bedrijfje kunt runnen.
Dat stort echter in als door economische omstandigheden die huurder eruit gaat en in zijn eigen, gratis maar niet ideale woning gaat wonen. Een cascade aan huuropzeggingen en een massaal her-bewonen van leegstaande panden die slapend eigendom waren. Daarna een cascade aan instorten van die onrendabele zaakjes, want als de huurinkomsten wegvallen, dan vallen praktisch alle inkomsten weg. Inmiddels is het mei 2011, en de leegstand is nu al maanden stabiel. Vooral in het centrum van het centrum is het nu een armoedige zooi. Leegstand en onopgeruimde rommel en hangjongeren maken het een onbetrouwbaar en duister gebied waar je 's avonds niet moet rondlopen! Eén zeer groot voordeel van de economische malaise: geen vernielzuchtige demonstraties meer! Joepie! Ieder nadeel heeft zijn voordeel!